Parafialna pielgrzymka na Jasną Górę i do Leśniowa 27.06.2026r.

Na Maryjnym szlaku: Jasna Góra i Leśniów

Żar się z nieba lał nieprzyzwoicie, kiedy o 8.00 w sobotę 27 czerwca 2026 r. wyruszyliśmy spod kościoła na kolejną pielgrzymkę do dwu maryjnych sanktuariów, splecionych ze sobą od samego początku ich istnienia.

Jasna Góra – sanktuarium Królowej Polski przyciąga miliony pielgrzymów każdego roku. Jasnogórskie statystyki podały ponad 4,2 mln w 2025 roku pątników przybyłych tu indywidualnie i w zorganizowanych grupach.  Grupa autokarowa z parafii Najświętszego Salwatora pod duszpasterską opieką jej proboszcza, ks. Stanisława Sudoła,  wpisała się w ten pielgrzymi potok.

Centrum naszej pielgrzymki była Msza św.  o godz. 11.00 w Kaplicy Cudownego Obrazu wypełnionej pątnikami z różnych zakątków Polski. Trudno sobie wyobrazić, że mogłoby być inaczej. Wśród celebransów był nasz Ksiądz Proboszcz, który przedkładał intencje parafii, nas i naszych rodzin. „Duchową pamiątką” pozostały w nas słowa głównego celebransa, a zarazem homilety – paulina, ojca Jakuba Szymczychy. Nawiązał on do Ewangelii z dnia o uzdrowieniu sługi setnika, teściowej Piotra i wielu chorych (Mt 8, 5-17). Zanotowałam kilka myśli. 1. Jezus uzdrawia słowem, miłością, działaniem. Jest tytanem służby. On ma przeczystą miłość. 2. Receptą na szczęśliwe życie tu na ziemi, i na wieczność, jest służba wypełniona miłością względem Chrystusa w drugim człowieku – wiara wyrażona w czynie. 3. Po to karmimy się Jezusem, który daje nam się cały, abyśmy potem cali dali się Chrystusowi w drugim człowieku. To jest kryterium wieczności: Nieba dla tych, którzy przemienili się w miłość i służyli Chrystusowi w drugim człowieku, potępienia dla tych, którzy tego nie czynili.

Bezpośrednio po Mszy św. mieliśmy godzinę tzw. czasu wolnego, którą każdy z nas mógł wykorzystać wg własnych potrzeb: na indywidualną modlitwę, na zwiedzanie, na posiłek, itp. Wydawać by się mogło, że nic nas nie zaskoczy w jasnogórskim sanktuarium. Nic bardziej mylnego!

Wspaniałą przestrzenią modlitwy jest Kaplica Adoracji Najświętszego Sakramentu, uroczyście poświęcona 29 listopada 2025 roku na zakończenie Nadzwyczajnego Roku Jubileuszowego 2025. Kaplica ta znajduje się w dawnym Arsenale, jest łatwo dostępna nawet dla osób z problemami motorycznymi i zapewnia wyciszenie sprzyjające kontemplacji. Twórcą nowego wystroju Kaplicy jest Jerzy Maciejewski. Udało się utrzymać dawny charakter tego miejsca, a jednocześnie wprowadzić w nim współgrający, stonowany, nowoczesny styl, z minimalistycznym wyposażeniem i oświetleniem. O godz. 13.00 mieliśmy się udać na nabożeństwo Drogi Krzyżowej na Jasnogórskie Wały, a żar nie ustawał.  I tu drugie zaskoczenie – nabożeństwo odprawiliśmy w klimatyzowanej Kaplicy św. Jana Pawła II, według tekstów przygotowanych przez siostrę Leonię.

Kaplica św. Jana Pawła II znajduje się w krużgankach Wieczernika po prawej stronie, w miejscu starej Kaplicy Pokutnej. Głównym elementem jej wystroju jest duży obraz autorstwa o. Stanisława Rudzińskiego, paulina z wizerunkiem uśmiechniętego św. Jana Pawła II, w ornacie z logo VI Światowych Dni Młodzieży w 1991 roku. Centralnym punktem jest ołtarz, przed którym umieszczony został relikwiarz z kroplą krwi papieża i jego dewizą „Totus Tuus” – „Cały twój Maryjo”. Po lewej jego stronie (od strony wiernych) stoi replika krzyża-pastorału, który papież ofiarował Jasnej Górze w 1983 r., a po prawej – ambona. Po tej stronie, wzdłuż całej ściany, umieszczone są stacje drogi krzyżowej – rzeźby wzorowane na Golgocie okalającej jasnogórskie Wały. Kaplica została poświęcona 24 listopada 2021 roku przez ówczesnego generała Arnolda Chrapkowskiego. Jej fundatorami są Lászlo Dabróki oraz Anna i Kazimierz Wolscy. Mogliśmy podziwiać, zamontowane kilka dni wcześniej, organy w tzw. włoskim stylu, nawiązujące do epoki renesansu.

Piękną trasą pątników przez Olsztyn, z górującymi nad nim ruinami potężnego niegdyś „orlego gniazda”, dotarliśmy do Żarek obok Myszkowa (skąd pochodził jeden spośród 108 błogosławionych z okresu II wojny światowej – bł. ks. Ludwik Gietyngier), a minąwszy w rynku parafialny kościół, dotarliśmy do Leśniowa – wschodniej dzielnicy Żarek.

Leśniów – Sanktuarium Matki Bożej Patronki Rodzin od kilkunastu lat ma też drugi tytuł:  Sanktuarium Rodzinnych Błogosławieństw.  To „przedsionek Jasnej Góry”. Tu zatrzymują się prawie wszystkie piesze pielgrzymki zmierzające na Jasną Górę z Małopolski, z Górnego Śląska, z Zagłębia, wszak stąd na Jasną Górę to ok. 40 km. Stróżami sanktuarium od 16.05.1706 r. są ojcowie paulini, z przerwą wymuszoną kasatą zakonu w zaborze rosyjskim w 1864, trwającą do ich powrotu 31.07.1936. W leśniowskim sanktuarium rozpoznają swoje powołanie przyszli paulini. Największym skarbem tego miejsca jest gotycka 70. centymetrowa figurka uśmiechniętej Matki Bożej z Dzieciątkiem, którą tu zostawił w 1382 roku  książę Władysław Opolczyk zmierzający z Rusi na Śląsk z piękną ikoną Czarnej Madonny. Był to wyraz wdzięczności Matce Bożej za odnalezienie tu źródła pitnej wody dla spragnionych  wędrowców. Figurkę umieszczono w kapliczce obok obfitego wywierzyska, dającego początek potokowi. Dziś źródło jest obudowane eliptyczną kaplicą pw. Matki Bożej Anielskiej. Wciąż można ugasić pragnienie dobrą, źródlaną wodą, co przybywający chętnie czynią. Miejsce stawało się coraz sławniejsze. Kult Matki Bożej rozwijał się. Działy się cuda. Jan Koryciński, jako wotum za liczne łaski, w 1599 r. postawił murowany gotycko-renesansowy kościół, który przebudował na początku XVIII w. Józef Męciński, powierzając go paulinom. Najważniejszym wydarzeniem dla leśniowskiego sanktuarium była koronacja figury 13.08.1967 roku. Spędziliśmy w Leśniowie półtorej godziny: przede wszystkim na modlitwie, na zwiedzaniu, ale też na odpoczynku w cieniu drzew, na spacerze w parku i kawie. Pełni wrażeń estetycznych i ubogaceni duchowo,  o godz. 18.00 wyruszyliśmy w drogę powrotną.

Janina Wiercioch

fot: Jacek Zduń i Andrzej Kajda